Πεταλούδες αυτές οι όμορφες ψυχές. Πολύ σοφά οι αρχαίοι Έλληνες χαρακτηρίζουν τις πεταλούδες με τη λέξη "ψυχή". Ίσως γιατί απεικονίζει το αέρινο, το αθόρυβο, το άυλο, το τέλειο, το άπιαστο. Άπιαστες οι πεταλούδες γεμίζουν τον αέρα χρώματα, με μια κίνηση, λες χωρίς σκοπό. Έτσι για ένα λίκνισμα στην αύρα, μία στροφή στον άνεμο, ένα παίξιμο με τις ηλιαχτίδες, μία επίδειξη της ομορφιάς τους που τη συγκρίνουν με το λουλούδι που πλησιάζουν. Όμως ο σκοπός της ύπαρξής τους είναι προσδιορισμένος, προκαθορισμένος από τη φύση. Να είναι ο σύνδεσμος φυτών και λουλουδιών. Να μεταφέρουν τη γύρη από στήμονες σε ύπερους και πάλι από την αρχή όλη την άνοιξη, για να γίνονται καρποί, σπόροι, φυτά, λουλούδια. Συνέχεια αυτή η διαδικασία για να υπάρχουν κάθε Άνοιξη λουλούδια, να τα γυροφέρνουν οι πεταλούδες -μοναδικό σκηνικό- και να ζευγαρώνουν. Τα φτερά της πεταλούδας. Εκπληκτικοί συνδυασμοί σ' όλες τις σκάλες και τις αποχρώσεις, πινελιές, πιτσιλιές, ένας πίνακας ζωγραφικής που έχει όμως δύο πλευρές. Γιατί το εκπληκτικό στα φτερά της πεταλούδας είναι τα διαφορετικά χρώματα, οι διαφορετικές συνθέσεις, στις δύο όψεις τους. Τυχεροί όσοι τα έχουμε δει από κοντά. Η ομορφιά όμως πρέπει να μένει. Κρατείστε για πάντα τα χρώματα και την ομορφιά της πεταλούδας. Δώστε της τη χαρά να θαυμάζεται και να αρέσει για πάντα. Η μεταμόρφωση της πεταλούδας είναι το βραβείο της υπομονής. Είναι κρίμα λοιπόν αυτή η ομορφιά να χάνεται. Είναι κρίμα μόνο μερικούς μήνες η φύση να χαίρεται αυτά τα θαυμάσια χρώματα, τ'αποτυπωμένα στα φτερά της πεταλούδας.